محمد داور شیرازی

ملیت :  ایرانی   -  قرن : 13 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)

(1325 -1251 ق)، فقیه، عارف، حكیم، تذكره‏نویس، شاعر، متخلص به داور. در شیراز متولد شد. در زادگاهش علوم ادبى و عربى، فقه و اصول و ریاضیات را فراگرفت و در عین حال مشغول ریاضت نیز بود. به كرمان رفت و در آنجا هم چله‏نشینى كرد و هم ریاضیات را تكمیل كرد و در شیراز مدتى به تدریس فقه و اصول و تفسسیر كلام پرداخت. داور مدتى امام جماعت شاهچراغ بود و در شاعرى استاد فرصت شیرازى و قدسى مشهدى. از آثار وى: «اصلاح الفاظ»؛ «حاشیه‏ى تفسیر صافى»؛ شرح «زیارت عاشورا»؛ «ضیاء القلوب»؛ «نور الیقین فى شرح الاربعین»؛ «دیوان» اشعار؛ «مرآت الفصاحه»؛ «اساس الكمال»؛ «گنج گوهر»؛ «العشره الكامله»؛ «الاربعین»، در شرح چهل حدیث.[1] (شیخ) محمد مفید بن محمد نبى بن محمد كاظم بن عبدالنبى شیرازى، امام جماعت شاه چراغ در شیراز و مردى فاضل (و. 1251- ف. شیراز 1325 ه.ق.). وى استاد فرصت بود افادات او در باب اشعار حافظ در حواشى دیوان حافظ چاپ قدسى مندرج است. قبرش در قبرستان «درسلم» در جنوب شیراز است